3 Aralık 2013 Salı

Annelik ne kadar fedakarlık gerektirir?



Anne olduktan sonra içimi kemiren konulardan birisiydi bu hep, fedakarlık. Oğlum için iyi bir anne olmaya çalışırken , kendim için birşeyler yaptığımda duyduğum vicdan azabı neden?


Evde tek işim oğlum olmasına rağmen, neden akşam bir kap yemeğim bile olmuyor çoğu zaman, ya da neden bulaşıklar hiç eksik olmuyor lavabonun içinde ya da neden bir türlü toplu tutamıyorum salonumu...

Bir gün çok sıkılıp çalışma odasında hobilerimle uğraştığımda neden vicdan azabı duyuyorum. O gün pür makyaj yapıp dışarı çıktığımda neden bir burukluk oluyor içimde. 

İçimdeki sıkıntının, yerli yersiz savaştığım vicdanımdaki sızının kaynağını Blogcu Anne Elif Doğan'ın bir yazısında buldum. 

Tüm sorun saçımın süperge olup olmadığına karar verip vermemekmiş.

Bile isteye öğretilmese de böyle gördük, bunları yaşadık. Biz bir kadın olarak bunlarla şartlandırıldık. Bir adım erkeğin arkasında olmamız gerektiğini kim öğretti bilmiyorum ama öyle anlar oldu ki kendimle çatıştığım.

Şöyle ki bir gün açıkmış eve dönerken aradım eşimi. İşten gelmiş ve evdeydi. Aç olduğumu ve makarna  için su kaynatmasını istedim. Cevap aynen şuydu "gel, hallederiz"
Oysa ben eşimden önce evde olduğumda o gelmeden yemekleri yapma çabası içine giriyordum hep. Neden?

Tüm gün evde oğlumla uğraşırken bir türlü toparlayamadığım evime bakıp ne kadar beceriksiz olduğumu düşünüyorum çoğu zaman. 

Hem çocuk yapıp hem kariyer yapan kadınlara imrenerek bakıyorum ki ben bunu yapabilecek birisi hiç değilim. Bu nedenle anne olmayı önemseyerek ara verdim bir süre çalışmaya.

Hedefim süper anne olmak değil, anne olabilmek sadece...

Geçenlerde yeni bir doktora götürdük oğlumu. Bir sorun olduğunu düşündüğümden değil aslında, sadece farklı bir profosyonel göz daha görsün diye. 
Emzirmek için ne savaşlar vermiş ve kendi kaderimi oğluma yaşatmamışlığın gururu ile huzurluyken, elimden geldiğince araştıran, okuyan bir anne olarak yeterince çabaladığımı düşünürken...

"Gelişim bozukluğu" teşhisi koydu doktor. Boyu kısaydı, kilosu da az. Hep öyleydi aslında. yani bu bir gelişim bozukluğu mu yoksa annesinden aldığı genlerin bir sonucu mu hemüz bilmiyoruz. Standartların en altında doğmuş ve orada kalmıştı. Kısa ve zayıftı akranlarına göre. Kim görse "bizimkiyle yaşıtmış ama bizimki biraz irice" diyerek oğlumun küçüklüğünü vurguluyorlardı ama doktorumuz hep sağlıklı ve normal dediği için üstelememiştim. Çünkü Bartu emen ve ek gıdaya sorunsuz geçen, sakin ve enerjik bir çocuktu. 

 Bartu ile doğru düzgün ilgilenmeden alalade verilen bir karar mıydı yoksa gerçekten bir yerlerde yanlış mı yapıyorum hala bilemesem de "Anneliğimi" sorguluyorum birkaç haftadır.
Neyi yanlış yaptım acaba? 

Doktor anne sütünü ihmal etmişsin dedi. Ama ben günde 5 defa emziriyordum. Emzirmeyi mi düzgün yapmıyordum acaba? Ya da yeterince emmiyor muydu? Memede kısa kalıyordu son zamanlara ben hızlı emmesine yormuştum, ama tam bitirmiyor muydu acaba? Ki bazen sıkılıyordum o keyif yapa yapa uzun uzun emerken, yeterince şefkat göstermediğim için miydi acaba? Silikon meme ucu kullanıyorum, acaba kullanmasam mı ki? 

Ya da sütün yetmiyor olabilir dedi. Ama ben sütümün bir bölümünü bile paylaşacak kadar çok süt sağdım, yetmemesi mümkün değil?

Son dediği "sütün yaramıyor demek ki" oldu. O duymaktan nefret ettiğim ve aylar sonra karşıma gelen ve duyduğumda tüm kanımın çekildiği cümle "SÜTÜN YARAMIYOR"
Yeterli ve düzgün beslenmiyorum demek ki? Gün içinde bazen tek başıma yemek canım istemiyor, bazen de oğlumla uğraşırken fark edemiyorum geçen zamanı, çocuğumu bile besleyemiyor olabilir miyim? Emzirmeyi bırakmalı mıyım? Bunca zaman doğal olmadığını düşündüğüm ve inatla mama vermediğim için oğlumun kısa boylu olmasına neden olmuş olabilir miyim? Birkaç aydır yoğurt yediremiyorum, yeterince ısrarcı davranmadığım için mi? Yemeklerini yanlış mı yapıyorum acaba? Neyi eksik yediriyor olabilirim ki? Bir günde alması gereken proteini, vitamini, kalsiyumu yetmiyor mu acaba?

Yeterince zaman geçirmiyor muyum acaba? Bazen sıkılıyorum tüm gün evde oğlumla oynamaktan, eksik mi bırakıyorum sevgimi acaba? Günde kırk kez oğluma onu sevdiğimi söylerken sevgisiz kalıyor olabilirmi ki? Yeterince sarılmıyor olabilir miyim? 

Biryerlerde yanlış yapıyorum ama nerede?

Tüm bu sorular ile yaptığım ve yapacağım herşeyi sürekli sorgularken kafamda, bir taraftanda yer yer yapmadığım fedakarlıkların hesabını soruyorum kendime. Süpürge etmediğim saçlarımın oğlumdan değerli olmadığını düşünürken yine sızlıyor vicdanım. Sonra elimden gelenin en iyisini yaptığımı düşünüyor, en azından bilinçli olarak bir hata yapmadığımı söylüyorum kendime. İlk kez oğlumu gören ve onunla hiç ilgilenmeyen doktorun da yanılabileceğini düşünüp sonra kendimi rahatlatmaya çalıştığım için bir kez daha vicdan azabı çekiyorum. Kendi doktorumuzu arıyorum, anlatıyorum durumu. Doktorumuz bölye bir teşhisi bir tek boy ve kilosuna bakarak ve son iki ayda çok fazla uzamamasından yola çıkarak böyle bir sonuca varılamayacağını söylesede bir türlü rahatlamıyor içim.

Suçluyorum kendimi.

Ki doktorumuz ek gıdaya geçtiğimizde şöyle demişti " ek gıda biraz da annenin başarısı"

Ek gıdayıda alan, beni de emen oğlumun gelişimini nasıl ve ne şekilde baltalamıştım? Emziriyordum, oğlum için her gün yemekler yapıyor ve büyük bir keyifle yediriyordum ki yiyordu da oğlum. Okumuş, araştırmış, sormuş, sorgulamış ve hatta kendime öyle çok güvenmiştim ki tavsiyeler bile veriyordum.

Ama "BAŞARISIZ" olmuştum.

Ben başarısızlığımın faturasını kendime, kendim için ayırdığım zamanlara keserken, baba neredeydi?
O doktora güvenmemiş ve benim elimden geleni yaptığımı söyleyip kapatmıştı konuyu. Benim için yıkım olan bu konu onun için kapanmıştı. Kolaydı onun için üzülme demesi çünkü sorumluluk onda değildi nasıl olsa. Sütü yaramayan o değildi. O para kazanıyor bizi doyurup giydiriyor, akşamları oğlumla oynuyor sorumluluğunu yerine getiriyordu. Ama ben bir anne olarak doğal bir yeteneğimi bile kullanamıyordum. 

Bir tarafta anne olan, aynı zamanda bir kadın olan ve diğer tarafta Gonca olan ben.
Birini mi seçmeliyim, çünkü aynı anda hepsi olmayı beceremiyorum!
Ya da bazen anne olmayı bırakıp Gonca olurken oğlum için kötülük mü yapıyorum?
Yalnızca anne olmak kendini bir kenara bırakmak ne kadar doğru ve yararlı?
?
?
?........

ANNE :(

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder